Palabras pingas

Non me sinto canso. Pero non quero ir acordado. Quero. Non quero. Quero. Non quero. Quero durmir. Durmir para pasar rápido. Para a noite virar día. Para a ausencia virar presenza. Que se fico acordado, a noite leva a pasar. Leva na espera. Espérase que pode ser en van. Eu mesmo mandei ela non volver. Precisaba descansar, a coitada. E se volver, vou ir entorpecendo; se atrapallou, ela leva, se leva, fica canso, se queda cansa, mañá estará Mala.

Prefiro que durmo. Que eu durmo. Que ambos durmo. Separados por case vinte quilómetros de distancia. Que así non hai mal. Que así mañá estaremos descanso. Eu, sen dúbida, non preciso erguer cedo luns. Ela, porque necesita mesmo descansar. E por suposto que prefiro que se sinta ben a pasar un momento mal pola miña causa. Non, lonxe de min. Non quero. Prefiro abster-me do contacto con ela para que ela se sinta ben. Ben para o que ama. O traballo. E eu que son o "home altivo e laborioso" * .

Nesta hora, son obrigado a me preguntar o que quero dela. Primeiro, que sexa feliz. Que é o que desexo a quen eu quero tan ben como a ela. E mira que son poucas as persoas. Despois, que se coidar, que se deixa, ela nos deixa con unha man na fronte e outra detrás, sen despedida, de tanto traballar. Pero e en terceiro? Isto xa foi tema de debate.

Creo que eu mesmo non sei que quero. Será que quero que guste de min? Será que quero que guste de min na mesma intensidade que me gusta dela? Será que non estou sendo inxusto? Será que quero demais dela? Será que é verdade e só eu non sei, pero no fondo, eu só quero sexo?

Incrible esa idea de querer e non saber que se quere. Ten un nome, chaman subconsciente. Temo polo que o meu subconsciente pode querer sen me contar. Vai que eu teño un pervertido detrás da cortina?!

Pero, será que non quero demais dela? Pero o que quero, mesmo? Será que queren contar-la? Te-la para min, no âmago do meu egoísmo , te-la como unha salvación máxica, iso, unha solución divina para o problema da soidade. Será que isto non é esixir demasiado dela? Esperar demasiado dela?

Teño un grave problema con esperar demasiado das persoas. Convencido-me, por varias veces, que alguén me podería ofrecer algo, espera algo desa persoa, e cando dei por min, unha vez a porta da decepción batia na miña cara co mesmo aviso en letras vermellas e caixa alta: "Nunca espera nada de ninguén ".

Será que quero dela unha fuga? Unha válvula de escape? Unha saída? Ou sería unha entrada? De súpeto, quero dela o contrario, unha entrada. Será que non to vampirizando a vontade de vivir dela? Será que non to vivindo a vida dela? Será que a través da súa propia vida quero vivir? E será que sería este o motivo de eu querer a felicidade dela? Porque así, a miña felicidade viría xunto, como nunha venda casada.

Será que quero ela para presentar aos meus pais? Ou quizais aos meus amigos? Ou quizais a min mesmo? Ao meu eu pervertido, aquel que cogitei a posibilidade de existir parágrafos atrás. Será que quero ela para ter alguén a quen ser leal? Será que quero que sexa leal a min? Será que quero dela un compromiso? Unha seguro? Será que isto non é querer demais? Voltamos á idea de esperar demasiado.

Será que non quero estar con ela para elevar a miña autoestima? Será que non quero estar con ela para facer celos o alguén? Pero se é, quen? No actual momento, descoñecido. Xuro. Verdade!

No fondo, no fondo, non sei exactamente todo o que quero dela. Unha cousa eu estou seguro. Unha cousa que esta, me reserva no dereito de considerar que ela tamén quere de min. Polo menos iso. É unha cousa simple. É sublime. É fofo, como ela diría. Creo que é propio justificável na súa esencia. Creo que polo simple feito de eu querer iso, xa explica o que sinto aquí dentro, este querer acerca dela.

E o tal querer tan misterioso, o querer singular, o querer impar, o fillo único de nai-solteira, excepcional diante dos querer que non sei se quero ou non, a única certeza que teño, é que quero estar con ela. Canto? En canto sexa posible. Pero sei que non podo abusar, se non ela se cansa de min e me manda pastar. Se puidese, daba un xeito de pasar todo o tempo ao lado dela. Nin que fose para ve-la durmir, ou traballar. Máis probable o segundo, porque o primeiro ela pouco fai.

Nin que fose para dar bo día logo que acorda en directo e bico de boa-noite antes de durmir, ambos en substitución á cento corenta caracteres nunha mensaxe de texto de móbil. E quizais así, o meu querer parasito estivese satisfeito.

Repito que estou consciente da imposibilidade. Imaxinar, antes da primeira semana ela tería me deu un tiro. Sería exactamente igual á reacción dos glóbulos brancos que teñen por fin exterminar calquera parasito localizado no noso corpo. Por iso, me contento en estar con ela cando quere estar comigo. Cando deixa. Cando ela decide que podo para non quedar mal acostumado. Porque é así que ten que ser. Se non, ela canso de min.

* Significado do nome Amauri: Home altivo e laborioso. Fonte: Da xuventude